Það var óveður í gær, eins og mörg tóku sennilega eftir. Við fjölskyldan vorum heima, Agnes á fundum í tölvunni og við barnið að dunda okkur. Við bökuðum súkkulaðikökur í muffinsbréfum, sem var bara nokkuð gott. Annars sá sjónvarpið svolítið um að fá tímann til þess að líða. Ég fór svo til vinnu klukkan tvö. Þá var logn og gangstéttar auðar, nýmokaðar.
Raunar finnst mér þau oft aðeins of dugleg að moka gangstéttarnar á Langholtsvegi. Það er eiginlega bara hægt að fara með barnið í leikskólann á snjóþotunni rétt á meðan það er að snjóa. Mér skilst að gatan sé ofarlega á forgangslista, væntanlega því strætó fer um hana. Ekki það, það er þá bara auðveldara að hjóla. Ég held það sé enn hægt að telja þá daga á fingrum annarar handar sem ég hef kosið að hjóla ekki vegna veðurs þennan veturinn. Það var þá helst þegar það snjóaði mikið og fraus strax um nóttina.
Ég las Staðreyndirnar eftir Hauk Má um daginn. Ég fylgdist ekki með umfjöllun um hana sem er kannski ágætt, ég hefði verið allt eins líklegur til þess að sleppa henni, þó ég hafi að ég held lesið allar fyrri bækur hans, af því hvað mér leiðist umfjöllunarefnið. Þar spilar nefnilega vitvél stórt hlutverk. Annað var nógu grípandi til þess að ég hundsaði vitvélaleiðann og á endanum náði plottið mér. Ég var hrifinn. Nokkrum sinnum fannst mér Hauki takast að tjá hugsanir eða tilfinningar sem ég hef ekki komið í orð.
Ég kláraði fyrstu drög að skáldsagnahandriti í febrúar. Það var skrítin tilfinning að lesa í gegnjum skjölin, raða öllu saman í rökréttari röð og vera með tiltölulega rökrétta heild. Þegar ég var yngri hafði ég áhyggjur af því að ég gæti þetta ekki, ég væri of latur eða óagaður til þess að klára svona stórt verkefni. Ekki að ég hafi lokið því, ég á endurskrifin eftir. Þessi fyrstu drög tóku um það bil ár. Ég byrjaði í febrúar og endaði í febrúar. Núna er ég í eins konar leyfi frá skrifum á meðan lesarar lesa. Ég hef að mestu notað leyfið til þess að liggja í leti, en er kominn örstutt inn í nýja sögu sem verður kannski að einhverju á endanum. Ég hef viljandi ekkert verið að opna handritið, ég held það sé gott að fá smá fjarlægð á það áður en ég fer í endurskrif.
Já, annars, við Agnes giftum okkur fyrir rúmum mánuði síðan. Athöfnin, með myndatöku og alles, tók um sjö mínútur og samt leið mér aldrei eins og neitt okkar væri að drífa sig. Þetta fór sem sagt fram hjá sýslumanni upp í Kópavogi. Við hjónin vörðum svo helginni á hóteli skammt frá Hveragerði sem var ósköp ljúft.
Það er svo sem lítið sem breyttist við þetta. Það tók smá tíma að venjast því að vera með hring. Ég finn að ég gleðst í hvert skipti sem ég vísa til Agnesar sem eiginkonu minnar. Ég brosti þegar ég skrifaði „við hjónin“ hér að ofan. Ég er nýhættur að tafsa, segja kærasta en þurfa svo að leiðrétta mig. Mig grunar að þetta verði stærra og meira þegar við höldum almennilega upp á það. Kannski er þetta eins og að eiga afmæli sem barn og vera þráspurður um hvernig það sé að vera orðinn tíu ára og finnast lítið hafa breyst. Stóru breytingarnar gerast hægt. Það tekur ár að eldast um ár. Það tekur sjö mínútur að giftast hjá sýslumanni en það tekur mánuð að vera giftur í mánuð. Og svo framvegis.